گذرگاه عشاق

در جنگل ِ شب

 

من مرغ ِ كور ِ جنگل ِ شب بودم

 

باد ِ غريب، مَحرم رازم بود

 

چون بار ِ شب، به روي پرم مي ريخت

 

تنها به خواب ِ مرگ، نيازم بود

 

هرگز ز لا به لاي هزاران برگ

 

بر من نمي شكفت گل خورشيد

 

هرگز گلابدان ِ بلور ِ ماه

 

بر من گلاب ِ نور نمي پاشيد

 

من مرغ ِ كور ِ جنگل ِ شب بودم

 

برق ِ ستارگان ِ شب از من دور

 

در چشم من كه پرده ي ظلمت داشت

 

فانوس دست ره گذران، بي نور

 

من مرغ ِ كور ِ جنگل ِ شب بودم

 

در قلب من هميشه زمستان بود

 

رنگ ِ خزان وسايه ي تابستان

 

در پيش چشم من همه يكسان بود

 

مي سوختم چو هيزم تر در خويش

 

دودم به چشم بي هنرم مي رفت

 

چون آتش غروب فرو مي مُرد

 

تنها، سرم به زير پرم مي رفت

 

يك شب كه باد، سُم به زمين مي كوفت

 

وز يال او شراره فرو مي ريخت

 

يك شب كه از خروش هزاران رعد

 

گويي كه سنگ پاره فرو مي ريخت:

 

ازلا به لاي توده ي تاريكي

 

دستي درون لانه ي من لغزيد

 

وز لرزه اي كه درتن من افكند

 

بنياد آشيانه ي من لرزيد

 

يك دم، فشار گرم سر انگشتش

 

چون شعله، بال هاي مراسوزاند

 

چون پنجه اش به روي تنم لغزيد

 

قلب من ازتلاش تپيدن ماند

 

غافل، كه در سپيده دم اين دست

 

خورشيد بودوگرمي ِ آتش بود

 

با سرمه اي دو چشم مرا واكرد

 

اين دست راخيال نوازش بود

 

زان پس شبان ِ تيره ي بي مهتاب

 

منقار ِغم به خاك نماليدم

 

چون نور آرزو به دلم تابيد

 

در آرزوي صبح، نناليدم

 

اين دست ِ گرم، دست تو بود اي عشق!

 

دست تو بود وآتش جاويدت

 

من مرغ ِ كور ِ جنگل شب بودم

 

بينا شدم به سرمه ي خورشيدت!

 

             نادر نادرپور- شاعر معاصر

 

 

نوشته شده توسط نگار در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387 ساعت 4:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت