| تبليغات | X |
دوباره آسمان اين دل ابري شده
دوباره اين چشمهاي خسته باراني شده
دوباره دلم گرفته است وشعر دلتنگي را براي اين دل مي خوانم
مي خوانم واشك مي ريزم،آنقدر اشك مي ريزم
تا اين اشكها تبديل به گريه شوند
در گوشه اي،تنهاي تنها وخسته ازاين دنيا
دوباره اين دل بهانه مي گيردودرد دلتنگي رادردلم بيشتر مي كند
خيلي دلم گرفته است،مثل همان لحظه اي كه پرنده در قفس اسير است
وبا نگاه معصومانه خود به پرنده هايي كه در آسمان آزادانه پرواز مي كنند
چشم دوخته است
دلم گرفته است مثل لحظه تلخ غروب،مثل لحظه سوختن پرانه،مثل
لحظه شكستن يك قلب تنها
دوباره خورشيد مي رود ويك آسمان بي ستاره مي آيد
ودوباره اين دل بهانه مي گيرد
به كنار پنجره مي روم،نگاه به آسمان بي ستاره
آسماني دلگيرتر از اين دل خسته
يك شب سرد وبي روح،سردتر از اين وجود يخ زده
خيلي دلم گرفته است،احساس تنهايي دروجودم بيشتر از هميشه است
تنهايي مرا مي سوزاند، دلم هواي تو راكرده است
دوباره اين دل مثل چشمانم در حسرت طلوعي ديگر است
آسمان چشمانم پر ازابرهاي سياه سرگردان است،قناري پربسته
در گوشه اي ازقفس اين دل نشسته وبي آواز است
هوا، هواي ابريست ،هواي دلگيريست
مي خواهم گريه كنم، مي خواهم ببارم
دلم مي خواهد ازاين غم تلخ ونفسگير رهاشوم
اما نمي توانم
دوباره دلم گرفته است، خيلي دلم گرفته است
اما كسي نيست تا بامن درد دل كند،كسي نيست سرم رابرروي
شانه هايش بگذارم وآرام شوم...هيچكس نيست!!!
نوشته شده توسط نگار در یکشنبه سی ام تیر 1387 ساعت 7:6 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
هرگز اين چهار چيز را در زندگيت نشکن: اعتماد ، قول ،
رابطه و قلب زيرا وقتی
اين ها می شکنند صدا ندارند ! ولی درد بسياری
دارند...چارلز ديکنز
نوشته شده توسط نگار در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387 ساعت 8:51 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
كاش بودي تا دلم تنها نبود، تا اسير غصه فردا نبود
كاش بودي تا براي قلب من، زندگي اينگونه بي معنا نبود
كاش بودي تا لبان سرد من، قصه گوي غصه غمها نبود
كاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج واز دريا نبود
كاش بودي تا زمستان دلم اين چنين پرسوز و پرسرما نبود
كاش بودي تا فقط باور كني بعد تو اين زندگي زيبا
نبود...
نوشته شده توسط نگار در پنجشنبه نهم خرداد 1387 ساعت 9:18 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
واي ،باران
باران؛
شيشه پنجره راباران شست
ازدل من اما
چه كسي نقش توراخواهدشست؟
آسمان سربي رنگ
من درون قفس سرداتاقم دلتنگ
مي پردمرغ نگاهم تادور
واي، باران
باران؛
پرمرغان نگاهم را شست
آب روياي فراموشيهاست
خواب رادريابم
كه درآن دولت خاموشيهاست
شكوفايي گلهاي اميدم را دررويامي بينم
وندايي كه به من مي گويد
((گرچه شب تاريك است
دل قوي دار؛ سحر نزديك است))
دل من دردل شب
خواب پروانه شدن مي بيند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرامي چيند
آسمانها آبي
پرمرغان صداقت آبي ست
ديده در آينه صبح تو رامي بيند
ازگريبان تو صبح صادق
مي گشايدپروبال
توگل سرخ مني
توگل ياسمني
توچنان شبنم پاك سحري؟
نه
از آن پاكتري
توبهاري؟
نه
بهاران ازتوست
ازتومي گيردوام
هربهاراين همه زيبايي را
حميدمصدق
نوشته شده توسط نگار در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 5:37 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
به نام يگانه معشوق عالم هستي
به نام او كه جان مي دهد تن رنجورم را
دوستش دارم چون تنها او مرا مي فهمد
در اين تنهايي...
در اين غربت...
در اين بي كسي...
تنها او را دارم
وباتمام وجوددوستش دارم
خدايا دوستت دارم
ازاعماق وجودم
اگر همه هم من را فراموش كنند
باز هم برايم مهم نيست
تورادارم
تورا...
از اين بهتر چيست؟
دوستت دارم
كمكم كن تاتوان مقابله با زشتي ها وزيباييهاي اين دنيا را داشته باشم
كمكم كن...
نوشته شده توسط نگار در پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 ساعت 6:43 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
اینم حرف دلم واسه اونایی که نظر میدن
نوشته شده توسط نگار در جمعه شانزدهم فروردین 1387 ساعت 11:22 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
در جنگل ِ شب
من مرغ ِ كور ِ جنگل ِ شب بودم
باد ِ غريب، مَحرم رازم بود
چون بار ِ شب، به روي پرم مي ريخت
تنها به خواب ِ مرگ، نيازم بود
هرگز ز لا به لاي هزاران برگ
بر من نمي شكفت گل خورشيد
هرگز گلابدان ِ بلور ِ ماه
بر من گلاب ِ نور نمي پاشيد
من مرغ ِ كور ِ جنگل ِ شب بودم
برق ِ ستارگان ِ شب از من دور
در چشم من كه پرده ي ظلمت داشت
فانوس دست ره گذران، بي نور
من مرغ ِ كور ِ جنگل ِ شب بودم
در قلب من هميشه زمستان بود
رنگ ِ خزان وسايه ي تابستان
در پيش چشم من همه يكسان بود
مي سوختم چو هيزم تر در خويش
دودم به چشم بي هنرم مي رفت
چون آتش غروب فرو مي مُرد
تنها، سرم به زير پرم مي رفت
يك شب كه باد، سُم به زمين مي كوفت
وز يال او شراره فرو مي ريخت
يك شب كه از خروش هزاران رعد
گويي كه سنگ پاره فرو مي ريخت:
ازلا به لاي توده ي تاريكي
دستي درون لانه ي من لغزيد
وز لرزه اي كه درتن من افكند
بنياد آشيانه ي من لرزيد
يك دم، فشار گرم سر انگشتش
چون شعله، بال هاي مراسوزاند
چون پنجه اش به روي تنم لغزيد
قلب من ازتلاش تپيدن ماند
غافل، كه در سپيده دم اين دست
خورشيد بودوگرمي ِ آتش بود
با سرمه اي دو چشم مرا واكرد
اين دست راخيال نوازش بود
زان پس شبان ِ تيره ي بي مهتاب
منقار ِغم به خاك نماليدم
چون نور آرزو به دلم تابيد
در آرزوي صبح، نناليدم
اين دست ِ گرم، دست تو بود اي عشق!
دست تو بود وآتش جاويدت
من مرغ ِ كور ِ جنگل شب بودم
بينا شدم به سرمه ي خورشيدت!
نادر نادرپور- شاعر معاصر
نوشته شده توسط نگار در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387 ساعت 4:21 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
♥ ♥ ♥
كمال وكينه دريك قلب جانمي گيرند♥
واگر در دلهايمان اثرات كينه است،♥
يقين بدانيم كه جايي براي♥
كمال نمانده است،بشرازجنس خداست♥
وروح قدرت مطلق دراودميده شده♥
وبايدچون اوبتواند همه را ببخشد ♥
♥ ♥ ♥
نوشته شده توسط نگار در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 ساعت 11:17 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت
اگر آن سبز قامت رو نمايد درباغ خدارامي گشايد
تنم رافرش كردم تا بتازد دلم رانذركردم تابيايد
نوشته شده توسط نگار در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386 ساعت 0:33 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت
«تقسیم»
"بیایید شادی ها و غم هایمان را تقسیم کنیم"
"Let's share sorrows and happines
""آماده اید؟"
"؟Are you ready"
نوشته شده توسط نگار در شنبه یازدهم اسفند 1386 ساعت 7:7 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی
در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد
و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ
یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد
و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا
خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد
یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت
*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*
*ـــــــــــــــــــــــــــــ*
*ــــــــــــــــ*
*ــــــ*
نوشته شده توسط نگار در شنبه یازدهم اسفند 1386 ساعت 7:6 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
چگونه خاك نفس مي كشد؟
بينديشيم:
چه سرماي غريبي!
شكست چهره ي مهر
فسرد سينه ي خاك
شكافت زهره ي سنگ!
پرندگان هوا دسته دسته جان دادند
گپ آوران چمن، جاودانه پژمردند
در آسمان وزمين، هول كرده بود كمين
به تنگ ناي زمان، مرگ كرده بود درنگ!
به سر رسيده جهان؟
- پاسخي نداشت سپهر
دوباره باغ بخندد؟
- كسي نداشت يقين
چه سرماي غريبي...!
چگونه خاك نفس مي كشد؟
- بياموزيم:
شكوه رستن اينك
طلوع فروردين:
گداخت آن همه برف
دميد اين همه گل
شكفت اين همه رنگ!
زمين به ما آموخت:
زپيش حادثه بايد كه پاي پس نكشيم
مگر كم از خاكيم؟
نفس كشيدزمين، ما چرا نفس نكشيم؟
فريدون مشيري
نوشته شده توسط نگار در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386 ساعت 9:31 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت
جلو خودم رانگاه كردم
در جمعيت توراديدم
ميان گندم ها تو را ديدم
زير درختي توراديدم
درانتهاي همه ي سفرهايم
